เจอเสือตัวใหญ่ๆ พ่อยังกล้าสู้กับมัน แต่เจอหมาบ้าตัวเดียว พ่อกลับเดินหลบ ช่างขายหน้าเสียจริงๆ

เจอเสือตัวใหญ่ๆ พ่อยังกล้าสู้กับมัน แต่เจอหมาบ้าตัวเดียว พ่อกลับเดินหลบ ช่างขายหน้าเสียจริงๆ

หมา มันก็มีหลายพันธุ์การเห่า มันก็มีหลายเหตุผล บางครั้ง การเอ๊ะ!! กับเสียงของหมาบ้าง มันก็ดี คำโบราณเขาว่าไว้ ขนาดจิ้งจกทัก ยังต้องฟัง แต่นี่หมาทั้งตัวเลยนะ จะฟังมันเสียหน่อยจะเป็นไร ฟังแล้วก็เอาไปคิด ให้สะกิดใจ ฟังแล้วก็ตีความกันไป ให้ถูกเรื่อง แค่ฟัง ไม่ต้องไปเห่าตอบ เพราะแค่เราพยักหน้า บอกว่าเข้าใจ หมาตัวไหนที่ฉลาด มัน ก็จะเลิกเห่าเราเอง ในเวลาที่เราร้อน ไม่ใช่เร่าร้อน คนที่ร้อน ก็คือ เรา
คนอื่นเขาไม่ได้มารู้ร้อนไปกับเราด้วยหรอก ในยามที่ไม่ถูกใจกับอะไรบางเรื่องไม่พอใจกับอะไรบางอย่าง หรือไม่ชอบคำพูดของใครบางคน ก็อยากจะขอให้ไตร่ตรองดูให้ดีว่า ที่ไม่ถูกใจ มันเป็นเพราะเขาพูดไม่ถูกใจเรา มันไม่ใช่คำที่เราอยากจะได้ยิน มันเป็นการติฉินนินทา มันเป็นการต่อว่าที่ไร้สาเหตุ หรือมันเป็นการตักเตือนเพื่อหวังผลด้วยความเมตตา

สิงโตน้อยตัวหนึ่ง เห็น “หมาบ้า” เดินใกล้เข้ามา มันจึงรีบเดินเลี่ยงไปทางอื่น

เจ้าสิงโตน้อยเห็นจึงพูดกับพ่อว่า “เจอเสือตัวใหญ่ๆ พ่อยังกล้าสู้กับมัน แต่เจอหมาบ้าตัวเดียว พ่อกลับเดินหลบ ช่างขายหน้าเสียจริงๆ” พ่อได้ยินดังนั้นจึงบอกกับลูกว่า “ลูกพ่อ การเอาชนะหมาตัวหนึ่งนั้น เป็นเรื่องมีเกียรตินักหรือ” เจ้าสิงโตน้อยส่ายหัว “หากโดนหมาบ้ากัด จะมิยิ่งซวยกว่าหรือ” เจ้าสิงโตน้อยพยักหน้า “จำไว้นะลูก มิใช่ว่าใครทั้งหมดล้วนคู่ควรที่เราจะต่อกรด้วย” ผู้คนในสังคมทุกวันนี้ล้วนตกอยู่ใน สภาวะที่เครียด กลัดกลุ้ม ไม่ว่าจะเรื่องปากท้อง ครอบครัว ทุกคนต่างมีความโลภโกรธหลง เปรียบเหมือนมีขยะอยู่เต็มหัวใจ

ไม่ว่าพบใครที่ไหนมักจะหาโอกาส ที่จะเทขยะเหล่านี้ออกไปให้พ้นจากตัวเอง ฉะนั้นอย่าได้ไปใส่ใจเลย จงยิ้มให้กับเค้าแล้วเดินจากไป ตั้งหน้าตั้งตาทำงานของเราให้ลุล่วง อย่าไปรับเอาขยะเหล่านั้นมาใส่หัว มันคู่ควรแล้วหรือสำหรับผู้มีปัญญา เราจะไม่ไปทะเลาะเพื่อเอาชนะคนแบบนั้นแน่นอน

ท่านพุทธทาส สอนไว้ จำได้ดี ว่าถ้ามี หมาเห่า อย่าเห่าหมา ถ้าข่มใจ ไม่ไหว เห่าออกมา เท่ากับว่า เพิ่มหมา อีกหนึ่งตัว หมามันเห่า เพราะว่า อิจฉาดอก ดูให้ออก จะได้ ไม่เวียนหัว

เห็นหมาเห่า อย่าได้ ตกใจกลัว หมาชั่วชั่ว เห่าได้ ให้เห่าไป หมามันเห่า เพราะหมา มันหวงก้าง มันทำวาง อำนาจ บาตรใหญ่ มันอยากเห่า ให้มันเห่า ให้พอใจ ปล่อยมันไป เหนื่อยเข้า หยุดเห่าเอง

โบราณว่า หมาเห่า นั้นไม่กัด มันถนัด แต่ทำ ท่าข่มเหง ทำข่มขู่ เฉกเช่น เป็นนักเลง ทำอวดเบ่ง วางท่า น่ารำคาญ คนปากหมา ด่าว่า นินทาเรา ปล่อยเขา เราอย่า ไปว่าขาน เขานินทา ด่าว่า ได้ไม่นาน เดี๋ยวก็พาน เหนื่อยล้า ล่าไปเอง

ท่านพุทธทาส สอนไว้ จำให้ดี ว่าเรานี้ ต้องไม่ ไปโฉงเฉง ถ้าแม้นเรา เห่าท้า หมานักเลง แล้วเราเอง นั่นแหละหนา หมาอีกตัว

ขอบคุณที่มา: forward ปริญญาชีวิต

About แชร์กันไป

View all posts by แชร์กันไป →